Terry Callier (1945 - 2012)

Smutna wiadomość. Odszedł Terry Callier. Napisać, że był jednym z najlepszych to napisać niewiele. Pochylamy się nad jego twórczością słuchając What's Color Is Love




Terry Callier wieczorową porą
Tekst ukazał się w PHONO nr Jesień 2011.

Terry Callier należy do coraz węższego grona artystów tworzących muzykę na naszych oczach równie intensywnie co w latach 70. W przeciwieństwie do licznej grupy muzyków jego generacji, szczęśliwie odnalazł się w czasach najnowszych bez utraty samoświadomości. Na przestrzeni pięćdziesięciu lat trudno zarzucić panu Callierowi cokolwiek. Przyjazny stacjom radiowym „Sign Of The Times”, a może odcinanie kupo- nów od „I Don’t Want to See Myself (Without You)”? Z pewnością nie, w żadnym wypadku, przecież album Turn You To Love z którego pochodzi „Sign of the Times” zawiera cudowne kompozycje z „Still Water (Love)” na czele. W przypadku drugiej wymienionej kompozycji każda kolejna wersja rozwija oryginalny koncept o kolejne wątki. Przysłowiowym gwoździem do trumny krytyków czyhających na potknięcie autora płyty niech będzie nagła decyzja o zakończeniu kariery w czasie, gdy pokaźne kwoty zaczęły spływać na konta soulowych muzyków. Pan Callier dokonał czegoś cudownego, przeczekał beznadziejne (w wymiarze artystycznym) lata 80., oddając się bez reszty wychowaniu córki. W swym artystycznym życiu nie uległ presji, modzie lub wizji łatwych do zarobienia pieniędzy. Pozostał artystą, który lubi mawiać, że tworzy i gra muzykę Terrego Calliera. 


Album What’s Color Is Love został nagrany w towarzystwie ponad dwudziestoosobowej orkiestry pod przewodnictwem Charlesa Stepney’a, głównego architekta (obok Richarda Evansa) brzmienia Cadet Records. Pierwsze próby zorkiestrowania muzyki soul pan Stepney przeprowadził w 1967 r. wraz z psychodeliczno-soulową formacją Rotary Connection. W tym samym okresie Terry Callier miał dopiero zadebiutować na chicagowskiej scenie albumem The New Folk Sound of Terry Callier. Z braku odpowiedniego finansowego wsparcia ze strony ówczesnego wydawcy, Prestige Records, w sesji nagraniowej uczestniczyło zaledwie dwóch – oprócz lidera – muzyków. Kameralny charakter zarejestrowanych nagrań momentalnie określił muzyczną orientację autora What’s Color Is Love. Od muzyki folkowej nie było odwrotu. Dopiero współpraca z Charlesem Stepney’em poszerzyła muzyczne horyzonty Terrego Calliera o jazz i soul. Wpływ producenta i aranżera Cadet Records słychać już na drugiej solowej płycie pt. Occasional Rain. Droga do osiągnięcia perfekcji orkiestrowego brzmienia nagrań pana Calliera trwała niecały rok – do wydania przedstawianej płyty. Jako przykład mistrzowskiego rezultatu współpracy na linii Charles Stepney – Terry Callier – orkiestra, uznaje się improwizację w połowie „Dancing Girl”. Ten intrygujący fragment zakończony powrotem do pierwszego wersu „I saw a dream last night bright like a falling star” zaburza pozorny spokój kompozycji. Psychodeliczny wymiar muzyki Terrego Calliera, wraz z końcem strony A, przeobraża się w słodki, orkiestrowy soul z wyraźnie zaakcentowaną sekcją dętą.


W przyszłym roku mija czterdziesta rocznica wydania płyty, miejmy nadzieję, że z tej okazji wydawnictwo posiadające prawa autorskie do materiału pana Calliera wyda krążek ponownie, zgodnie z pierwotnym zamysłem Cadet Records – w postaci dwupłytowej edycji winylowej poszerzonej o niewydane nagrania.

Komentarze